Columns

Al jaren schrijf ik stukjes. Vaak zijn deze maatschappelijk betrokken, bij een enkeling laat ik me even gaan en komt de fantasie vrij. Op mijn andere blog ‘Tothebeach67‘ kunt u die lezen. Onderstaand een kleine selectie:

Het onmogelijke

Aan het einde van de laatste dag van een bezoek aan Wenen zijn we op zoek naar een eetgelegenheid. Deze avond gaan we met de nachttrein terug naar huis, we willen nog even ergens een snelle hap naar binnen werken. Na een aantal menukaarten te hebben bekeken, lopen we terug naar een goedkope pizzeria.

Op één van de straten die we passeren zit een vrouw weggedoken in een portiek. Ze met een kartonnen bekertje in haar hand hoopt ze van de passanten geld te ontvangen; ze bedelt. Zij is niet de enige. Tegenover de ingang van een supermarkt zit een man. Zij jas is gescheurd en hij heeft een groezelige warme muts op. Ook hij zit met een bekertje in zijn hand. Ook bij de Stephansdom zie ik een vrouw zitten. Ze zit op haar knieën en haar blik is naar beneden gericht. Ze houdt haar ogen gesloten. Voor haar staat een oud koffiebekertje. Er zijn veel zwervers in Wenen. En wat me opvalt is de jonge leeftijd van de mensen. Een deel van hen schat ik rond de 30 jaar oud. Lees meer

Aankloppen

Gisteren in de kerk luisterde ik naar de voorganger. Hij was juist begonnen met de overdenking. Zijn eerste woorden klonken door de kerk. Plots hoorde ik een kloppen. Zachtjes alsof de verwarming aan het tikken was.

“Ik sta voor de deur en klop” (Openbaring 3:20). Stel dat Jezus daar stond? Wij hebben niet opengedaan. Ik heb niet open gedaan. Bang voor de teleurstelling, omdat Hij er niet zou staan? Of bang om af te gaan, mijn gezicht te verliezen, voor al die mensen om mij heen? Ik vrees dat laatste.

Dansen op je werk

In de ruimte naast mijn werkplek is de hel losgebarsten. Een lawaai van jonge stemmen, dreunende geluiden op de vloer en mechanische muziek overstemt mijn gedachten. 6 jongeren tussen 11 en 16 jaar hebben de ruimte overgenomen. De pingpong tafel staat uitgeklapt, de jongeren rennen heen en weer tussen kantoor (waar ik zit) hun ruimte, de WC en buiten. Ook de muziek is niet echt consequent te noemen. Er wordt van het ene nummer naar het andere gezapt zonder dat je (ik) tijd heb om te luisteren. Er wordt gesport, gedanst, meegezongen, thee gedronken met slechts 8 klontjes suiker per kopje. Het is feest. Lees meer

Beroepskampeerder

“Wat wil jij worden?”:vroeg mijn vrouw laatst. “Beroepskampeerder”:antwoordde ik. “Lekker in een kampvuurtje staren en er nog voor betaald krijgen ook.”

Ik ga dan stoere verhalen schrijven; dat ik na een tocht vol ontberingen eindelijk aankom bij het basiskamp. Mijn voeten zijn vastgevroren aan de pedalen van mijn fiets, dus het afstappen ging met moeite. Als ik me dan eindelijk had los gemaakt kon ik de tent gaan opzetten. Lees meer

(geen titel)

Met verdriet zit ik in de kerk,
eenzaam tussen de mensen,
eenzaam en alleen,
Lichtjes kan ik nog luisteren
naar de woorden van de dominee.
Maar de brok blijft,
blijft steken, achter in mijn keel,
die rauw aanvoelt
van treurnis en gemis.

Lees meer